اعتراف عمر به سه فضیلت امام علی (ع)

عبدالله بن عمر می گوید:
روزی پدرم از من پرسید:« بهترین فرد پس از رسول خدا صلی الله علیه و آله کیست؟ »
گفتم:« کسی است که خداوند آنچه را بر مردم حرام کرده، برای او حلال کرده باشد و آنچه را برای مردم حلال کرده برای او حرام کرده باشد. »
پدرم گفت:« به خدا سوگند، راست گفتی. بر علی بن ابی طالب، صدقه حرام بود ولی برای مردم حلال بود؛ و بر مردم، ورود به مسجد با حالت جنابت حرام بود ولی بر او حلال بود؛ و درهای همه خانه‌‌هایی که به مسجد رسول خدا راه داشت بسته شد ولی در خانه علی علیه السلام بسته نشد.»

منابع:

بحارالانوار، ج 40، ص 120، حدیث 6 -------- امالی طوسی

اعتراف عمر به برتری امام علی (ع)

در زمان حکومت عمر بن خطاب گروهی نزد او آمدند و پرسیدند:« مرد چند بار می‌تواند زنش را طلاق بدهد و باز به او رجوع کند؟»
عمر گفت:« برخیزید نزد کسی برویم که اصلح (علی علیه السلام ) است.»
نزد امام علی رفتند.
عمر سؤال آنها را مطرح کرد. امام با انگشت اشاره کرد که دو مرتبه.
یکی از افراد گروه با تعجب به عمر گفت:« پناه بر خدا! ما نزد تو آمدیم که امیرالمؤمنین هستی و از تو پرسیدیم. و تو خودت نزد مردی آمدی که حرفی نمی‌زند؛ فقط با اشاره با تو حرف می‌زند و تو حرفش را می‌پذیری!»
عمر گفت:« وای بر تو! مگر نمی‌دانی او کیست؟ علی بن ابی طالب است. من از پیامبر صلی الله علیه و آلهشنیدم که می‌فرمود اگر آسمانها و زمین را در یک کفه ترازو بگذارند و ایمان علی را در کفه دیگر بگذارند، ایمان علی سنگین‌تر است.»